Przede wszystkim w brazylijskim jiu-jitsu osoba mała, tzn. niska, lekka, może pokonać o wiele większą i cięższą. Techniki bjj są skonstruowane w taki sposób, że jesteś w stanie tego dokonać. Nie osiągniesz tego w innych sztukach czy sportach walki. Przykładowo, w boksie zawodnik o wadze 60 kg nie jest w stanie znokautować boksera wagi ciężkiej.

Tak. Brazylijskie jiu-jitsu jest jak szachy. Mój przeciwnik robi ruch i ja odpowiadam, ale muszę myśleć i przewidywać jego następne działania. Z jednej strony musisz blokować ruchy przeciwnika, a z drugiej stwarzać szanse i możliwości sobie. Bierzemy to co oferuje nam swoim ruchem przeciwnik, ale nie czekamy tylko na to, co on nam da. Musimy stwarzać dobre sytuacje dla siebie. Przykładowo: chcemy atakować rękę, to idziemy do ręki. Jeśli broni rękę, atakujemy kołnierz, jeśli broni kołnierz, idziemy do nogi.

Bjj opiera się na technice. Jednak uważam, iż twierdzenie, że nigdy nie wolno używać siły jest błędne i stanowi dowód lekkiej hipokryzji brazylijczyków. W Brazylii zawodnicy są bardziej techniczni, bo są inaczej genetycznie zbudowani niż Europejczycy. W Europie ludzie są silniejsi. W Brazylii ćwiczymy więc bardzo dynamicznie i technicznie, w Europie zawodnicy wiele braków nadrabiają siłą. Uważam, że technika zawsze wygra z siłą, myślę jednak, że są dwie sytuacje kiedy można, a nawet trzeba, użyć siły. Pierwsza to taka, kiedy jesteśmy ekstremalnie zagrożeni w walce i możemy przegrać. Ponieważ nie mamy żadnego innego wyjścia, musimy zdecydować się na rozwiązanie siłowe. Druga sytuacja jest dokładnie odwrotna: mamy rewelacyjną pozycję i możemy bardzo szybko skończyć walkę. To nam da więcej czasu i energii na kolejne walki, co jest szczególnie ważne na zawodach. Oczywiście, zawsze musimy uważać na partnera, z którym sparujemy, i dostosowywać nasze rozwiązania do jego poziomu.